اضافه (دستور زبان)

Article on other languages:

del.icio.us del.icio.us
Digg Digg
Furl Furl
Reddit Reddit
Rojo Rojo
Add to OnlyWire

اضافه بر پنج نوع است : اضافهٔ ملکی، اضافهٔ تخصیصی، اضافهٔ بیانی، اضافهٔ تشبیهی، اضافهٔ استعاری

1- اضافهٔ ملکی، آن است که ملکیت و دارایی را برساند : کتاب یوسف، خانهٔ بهمن، خداوند ِ خانه، صاحب کار 2- اضافهٔ تخصیصی، آن است که اختصاص را برساند : زین اسب، در خانه، سقف اتاق


فرق میان اضافه ملکی و تخصیصی آن است که در اضافهٔ ملکی، مضاف الیه، انسان و شایسته و قابل مالکیت است و در اضافهٔ تخصیصی مضاف الیه، غیر انسان و شایسته و قابل مالکیت نیست ؛ مثلاً وقتی بگوییم خانهٔ محمد، یعنی خانه‌ای که ملک ِ محمد است .

3- اضافهٔ بیانی، آن است که مضاف‌الیه، نوع و جنس مضاف را بیان کند : ظرف ِ مس، انگشر طلا 4- اضافه تشبیهی، آن است که در اضافه، معنی تشبیه باشد : فراش ِ باد، مهد ِ زمین

اضافهٔ تشبیهی بر دو نوع است : 1- اضافه مشبه به مشبهٍ به : قد سرو، پشت کمان 2- اضافهٔ مشبهٍ به به مشبه : تیر مژگان، طبل شکم

5- اضافهٔ استعاری، آن است که مضاف در غیر معنی حقیقی خود استعمال شده باشد : روی سخن، دست روزگار

هرگاه مضاف، مختوم به " الف " یا " واو " باشد بعد از مضاف و پیش از مضاف الیه، "ی" اضافه می‌شود : آوای بلبل، موی سر

فرق اضافه و صفت

صفت، به صورت، مانند مضاف الیه استعمال می‌شود ولی در معنی، فرق می‌کند، زیرا مقصود از صفت همان موصوف و مقصود است ولی در مضاف الیه همان مضاف نیست . مثلاً اگر بگوییم : آب صاف، مقصود از صاف، آب است و هر گاه بگوییم آب قنات، می‌بینیم که قنات چیزی غیر از آب است .

منبع

آوای آزاد (برداشت آزاد با ذکر منبع)

این نوشتار خُرد است. با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید.

This article is from Wikipedia. All text is available under the terms of the GNU Free Documentation License.